ای کاش کودک بودم ، تا شبها قبل از اینکه بفهمم چه کسی برایم لالایی گفته ،عمیق ترین خواب دنیا را

داشتم و صبح ها با خمیازه و عشوه ای کودکانه ، بعد از همه از خواب بر می خواستم .

ای کاش کودک بودم ، تا هر وقت دلم می گرفت با صدای بلند گریه می کردم و داد می زدم تا همه درد مرا

 بفهمند.

ای کاش کودک بودم ، تا عروسک هایم را در اختیار می گرفتم و هر گونه که دوست دارم با آنها بازی می

 کردم و هیچ وقت عروسک هیچ کس نمی شدم.

ای کاش کودک بودم ، تا بزرگترین شیطنت زندگیم نقاشی روی دیوار بود.

ای کاش کودک بودم ، تا از ته دل می خندیدم ، نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته

 باشم.

ای کاش کودک بودم ، تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه ، همه چیز را فراموش می کردم.

كوله با ر تنهاي ام بردوش . . .

     مي روم لحظه هايم را سوت وكور انگار هرگز نبوده ام

ونخواهم زيست

دوست دارم كه نباشم تا نبينم آنچه راكه مي بينم .

هیچ کدام عمق درون انسان را ندارد

و چه روزها کوتاهند ..... خیلی کوتاه

نه می شود به همه ی فکرها رسید

نه به همه ی آنان که دوستشان داری

و نه حس کرد همه ی چیز هایی را که لایق حس هستند

از غلتیدن یک شبنم روی یک برگ

تا ترانه ی بزرگ از گلوگاه پرنده ای کوچک

بگذرم از این زمین خاکی

تا ناکجای آسمان ها بروم

نه ... چشم بندم

تا انتهای زندگی را بدوم

تلخی این لحظه ها ، دیدنم را تاب نیست

بزرگ رنجیست زندگی

 ماندنم را نای نیست

راه من بیراهه بود اینک اینجاست

ژرفای تاریک زندگی که مرگ شیرین تر از زندگی

زندگی تلخ تر از مرگ

و فقط تکرار

درد ، درد ، درد

می خواهند بربایند همه ی احساسم را

پرده هایم ، رنگ هایم را

و در آن اندیشه

تا ربایند عمق نگاهم را

چه عبس فکر پلیدی ...

من جا گذاشتم

روزی در چشمانت

نگاهم را

اشک هایت در گریزند همه وقت

نکند اشک

آب کند

بشوید

ببرد

نگاهم را

آه  که این بیهوده است

همچون کوه است غرور تو و من

استوار و در دل بی قرار شکستن

من از آنم ترس است

بعد وصل آن خطوط موازی

بر زبان ها افتد

قصه ی ما عاشقان مغرور

و آن هنگام که شاگردی

در اندیشه ی وصال ماست

معلم فریاد بر آورد

عاشقان مغرور

هرگز به هم نمی رسند

این درس امروز ماست

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود

بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان

برادری است

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل افسانه ای است

و قلب

برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف ، زندگی ست

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم

روزی که هر حرف ترانه ایست

تا کمترین سرود بوسه باشد

روزی که تو بیایی ، برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم

و من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی که دیگر نباشم.

شاملو

هنوز هم برای ترانه گفتن نگاه تو را کم دارم ...

جای تو همیشه در کلام من خالی ست

می بینمت

همیشه و همه جا

اگر چه بدون آن لبخند زیبای همیشه ات

صدایت را می شنوم

اگر چه با فریادی تلخ

در گوشه ای از تنهایی خود تنهایم

من و خاطره هایم همچنان از تو و تصویر نگاهت سرشاریم

اما زندگیم عجیب از حضور مهربان تو خالی ست عزیز دل

با من نماندی و با من نماند هیچ یک از شورهای شیرین زندگیم

بی تو چگونه هستم و راه می روم نمی دانم

چه کسی می گوید (( زندگی رسم خوشایندی است )) ؟
بی گمان هیچ ندیده ز رنج مردمان
شاخه هايی بی برگ
خانه ای بی سامان
واقعيت اين است:
زندگی رسم دردناکی است
بايد آموخت به رنج


زندگی همچون پنجره ای است
پنجره ای که رو به سياهی باز است
شيشه هايش تاريک
و در آن سوی پنجره
منظره ای است
منظره ای از جنس تخته سياه
چه کسی می گويد (( زندگی رسم خوشايندی است )) ؟


زندگی همچون خزانی ست بی پايان
روشنی اش کوتاه
آفتابش کم فروغ
می توان خورشيد را بر لبه ديوار ديد
که به گلدان پژمرده روی ديوار
گرمايی نمی بخشد
درختان کنار جاده
در حسرت يک برگ سبز
چشم به راه بهار می ميرند
اين خزان را اميد بهاری نيست
چه کسی می گويد (( زندگی رسم خوشايندی است )) ؟


(( زندگی چيزی نيست که لب طاقچه عادت
از ياد من و تو برود ))
آری ! درد را نمی توان از ياد برد
آدمی هر روز در حسرت يک روز بی رنج
رويایی است شيرين
که برايش تعبيری نيست
روزها از پی هم می گذرند
چه رنج بی پايانی است
اين روزهای سرد و تاريک عمر
چه نادان است کسی که عاشق دنياست...
پرده هايی رنگی بر ديوار اين ويرانه آويخته
و گمان می دارد که چه سبز است اينجا


چه کسی می گويد (( زندگی رسم خوشايندی است )) ؟
خانه اش ويران باد
واقعيت اين است :
زندگی رسم دردناکی است
بايد آموخت به رنج ...